Wszystko to prowadzi do stałego rozwijania procesu
certyfikacji, jak i procesu ustawienia zgodności - co jest niezbędną częścią cywilizowanego rynku.
Wiodące państwa zaczęły rozwijać proces certyfikacji
w latach 20 i 30 naszego wieku. W 1920 roku Niemiecki Instytut Standardów (DIN) wprowadził w Niemczech znak zgodności ze standardem DIN, który rozpowszechniony
jest na wszystkie produkty - z wyjątkiem urządzeń gazowych, urządzeń wodnych i niektórych innych produktów, dla których przewidywalny jest specjalny regulamin
dokonania badań i kontroli. Znak DIN jest zarejestrowany w Niemczech zgodnie z przepisami o ochronie znaków handlowych.
Wielka Brytania oraz Niemcy obejmują większość dziedzin produkcyjnych i większość końcowych produktów certyfikacji. W Anglii działa kilka narodowych
systemów certyfikacji, największy - Brytyjski Instytut Standardu. Dla oznakowania produkcji w tym systemie przeznaczony jest specjalny znak
"żmij papierkowy". Znak zgodności z normami angielskimi jest zarejestrowany i chroniony przez prawo angielskie.
We Francji w 1938 roku specjalną ustawą określone zostały narodowe systemy certyfikacji NF, (francuski standard). Odpowiedzialność i kierownictwo ponosi
francuska asocjacja po standaryzacji (AFNOR), System certyfikacji NF oznacza, że produkty które są oznakowane tym znakiem odpowiadają francuskim standardom. W
tym przypadku, podstawą dla certyfikacji są tylko państwowe standardy Francji. Które zostały przyjęte, przygotowane przez AFNNOR. Znak NF jest zarejestrowany
we Francji zgodnie z prawem o znakach handlowych.
W państwach Zachodniej Europy istnieje duża ilość narodowych systemów certyfikacji, zbudowanych na
normach oraz standardach tych państw, co prowadziło do sytuacji, kiedy te same produkty były oceniane różnymi metodami i według różnych parametrów. Ta
sytuacja utrudniała handel między członkami Unii Europejskiej oraz przeszkadzała w realizacji pomysłu stworzenia przestrzeni bez granic, w której jest
możliwy transfer osób, produktów i usług bez przeszkód.
Różnice w certyfikacji zgodności miały też aspekty administracyjne. Wszystko to doprowadziło do sytuacji, w której eksporter miał dokonywać certyfikacje wyrobów
w państwie importera, chociaż ta certyfikacja była już dokonana w jego własnym państwie. Rozwiązanie tego problemu znaleziono 21.12.1989 r. kiedy został
przyjęty dokument o nazwie Globalna Koncepcja po Certyfikacji i badaniach.
Głównym pomysłem tego dokumentu jest wprowadzenie i formowanie zaufania do towarów i usług za pomocą takich narzędzi jak: certyfikacja i akredytacja
dostosowanych do jednych norm europejskich. To zaufanie ma być potwierdzone jakością i kompetentnością.
W USA w odróżnieniu od Europy Zachodniej nie ma jednych przepisów odnoszących się certyfikacji, nie ma także jednego narodowego organu certyfikującego.
Istnieją natomiast setki różnych schematów certyfikacji, które są prowadzone przez różne izby przemysłowe, firmy prywatne. Taka sama sytuacja związana była
ze standaryzacją. Standardy są rozpracowywane przez setki organizacji mających różny status
Mimo braku jednolitego narodowego organu certyfikacji,
któremu rząd powierzył kierownictwo pracami po certyfikacji, prowadzone są próby ujednolicenia przepisów dla działających już certyfikacji. Dlatego zbudowany
został narodowy system akredytacji laboratoriów badawczych i rejestracji systemów certyfikacji. Certyfikacja w USA jest gwarancją jakości na narodowym(w
przypadku kiedy organ certyfikujący jest narodowym) i na międzynarodowym poziomie. Chociaż nie ma państwowej regulacji obowiązków certyfikacji, istnieją komitety mające duży autorytet, taki jak Nacjonalne Laboratoria
Firm Ubezpieczeniowych, Laboratoria Amerykańskich Przedsiębiorstw Przemysłu Gazowego, Badawczych Center Techniki Rolniczej itd. .
W przypadku jeśli macie Państwo pytania, prosimy o wypełnienie formularzu Zlecenia albo o kierowaniu zapytania
na adres e-mail: Certyfikacja GOST
